"สวยเป็นบ้าเลยว่ะ"

"แม่เจ้า!น่ารักชิบ"

ฮึ่ม...

เสียงออกความคิดเห็นไม่เกรงใจคนโดนวิจารณ์ที่คิ้วเริ่มกระตุกอย่างคนอารมณ์เริ่มกรุ่นปนหงุดหงิด

สวย...น่ารัก

คำชมที่เธอแสนจะเกลียดสุดๆอารมณ์บูดปนหงุดหงิดเริ่มมีมากขึ้น

เด็กสาววัยสิบห้าเจ้าของดวงเนตรสีเขียวแมกไม้ เรือนผมสีน้ำตาลลอนด์ปลายยาวถึงกลางหลังในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงสามส่วนสีน้ำตาลมีเสื้อนอกแขนกุดสีเดียวกันรับกับเสื้อขาวจนดูดี

ดวงหน้าเรียวสวยกับผิวสีแทนน้ำผึ้งไปทางขาว เรียวปากสีชมพูอ่อนไร้การแต่งแต้มใดๆ ไม่มีสิ่งใดที่จะปฏิเสธเจ้าตัวที่ยืนดูร้านแผงลอยขายมีดพก กริซ อาวุธต่างๆไปจนถึงเครื่องมือเสดาะกุญแจว่าสวยได้เลย

ซาเฟีย เทเลวาทีน

ความอดทนของเธอจะขาดสะบั้นเอาเดี๋ยวแล้ว

"นี่ ขอโทษทีนะ ถ้าจะแสดงความคิดเห็นช่วยไปพล่ามไกลๆหน่อย ไม่ได้อยากฟังนักหรอกนะ"เด็กสาวยืนกอดอกแล้วหันไปประจันหน้ากับเด็กหนุ่มสองคนที่ดันมาส่งเสียงวิจารณ์ผิดกับคนอื่นที่ยืนปิดปากเงียบแต่คิดในใจ

"เฮ้!พูดอย่างนี้ได้ไง ต่อให้เป็นผู้หญิงระวังจะโดนดีเข้านะ"คนหนึ่งในนั้นว่าแล้วเดินมาประจันหน้ากับเธอ

กล้า...เธอขอยกนิ้วให้สำหรับคนที่กล้าพูดกับเธอแบบนี้

แต่จะชนะมั้ย...ขอไม่ออกความคิดเห็ย

"ไม่กลัวหรอก ชนะฉันให้ได้ก่อนแล้วเราค่อยมาว่ากัน"

พลั่ก!

ร่างสุงล้มลงไปกองกับพื้นมีเพื่อนอีกคนวิ่งมาช่วยประคองแม้ดวงตาจะจ้องที่เธอเขม็งก่อนจะลุกขึ้นมาปล่อยหมัดใส่เธอ

"จุ๊ๆ รังแกผู้หญิงไม่ดีนะจ๊ะ"

หมับ!พลั่ก!

ดวงหน้างามเอี้ยวหลบหมัดให้ท่อนแขนเฉี่ยวหน้าไป ก่อนที่มือจะจับแขนแล้วอาศัยแรงอีกฝ่ายทุ่มเหวี่ยงไปด้านหลังด้วยวิธีเดียวกับเพื่อนคนแรก

ซาเฟียยืนกอดอกมองคนสองคนที่กองอยู่กับพื้นซึ่งดูจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ

"เอาไว้ถ้าอยากจะเอาคืน เจอกันที่ศูนย์เวทย์อัลคาเซีย พวกนายคงมาที่นี่เพราะที่นั่นใช่มั้ยล่ะ"รอยยิ้มจากดวงหน้างามก่อนจะเดินผละจากไป

ศูนย์เวทย์ อัลคาเซีย จะเรียกว่าเป็นโรงเรียนก็ไม่ใช่ แต่มันเป็นแหล่งรวมตัวของเหล่านักเวทย์เสียมากกว่า ยังไม่นับสาขาเวทย์มากมายที่นี่ จะเรียกว่าเป็นแหล่งสานฝันของเหล่านักเวทย์หลายประเภทก็ได้

อาคารหินอ่อนสีขาวสูงเหยียดฟ้าในโพรอน แต่ยังไม่นับโดมต่างๆ สวน โรงอาหาร ตึกย่อยอีกนับสิบและยังอะไรๆอีกสารพัดแม้บัดนี้จะคาคั่งไปด้วยผู้คนมากมายหน้าอาคารหินอ่อนนั้นมากที่สุดผึคนยืนต่อแถวอยู่หน้าประตูใหย่ที่ต้องรับบัตรจากชายชุดดำใส่แว่นซึ่งคาดว่าคงเป็นบัตรที่นั่ง

เมื่อถึงตาเธอรับบัตร ชายชุดดำมองเธอผ่านเลนส์แว่นกันแดดที่ทึบจนมองไม่เห็นดวงตาภายในบ่งบอกความรู้สึกเช่นไร

"ซาเฟีย เทเลวาทีน เลขที่นั่ง02455ครับฎบัตรเงินถูกยื่นให้ซึ่งเธอก็รับมาแล้วเดินเข้าไปยังประตูด้านในอีกชั้นที่เชื่อมต่อกับห้องรวมของผู้ที่มา

ห้องประชุมที่ราวกับอัฒจันทร์เป็นครึ่งวงกลมไล่ลงไปลึกเบื้องล่างเป็นเวที ที่นั่งที่สามารถจุคนในความคิดของซาเฟียมาคงเกินหมื่นเป็นแน่ ที่นั้งทุกที่นั่งมีเบอร์กำกับไว้นั่นหมายถึงเธอต้องเลือกให้ตรงกับหมายเลขบัตร

02452-02453-02454-02455 เจอแล้ว!

การทิ้งตัวลงที่ไม่ถึงกับแรงมากข้างๆเด็กผู้หญิงรุ่นเดียวกันคนหนึ่ง เธอเหล่ตามองเล็กน้อยว่าคนๆนั้นเป็นยังไง แต่สิ่งที่พบทำให้เธอที่เป็นผู้หญิงด้วยกันยังอดคิดไม่ได้

น่ารัก

เด็กสาวร่างเล็กเรือนผมสีเงินสวยผิดกับดวงเนตรที่เป้นสีม่วงใส ใบหน้ากลมมนรูปไข่แม้จะไม่ได้สวยจัดแต่มันก็น่ารักน่าถนอมโดยเฉพาะรอยยิ้มเป็นมิตรที่ส่งมาให้เธอ

"สวัสดีจ๊ะ"

ซาเฟียพยักหน้ารับก่อนจะส่งยิ้มตอบ แม้ร่างกายจะดูสูงไล่เลี่ยกันแต่เธอแน่ใจว่าคนๆนี้คงตัวเล็กกว่าเธอเป็นแน่

"ฉันชื่อ เลนาลีน คอร์สเม"

"ยินดีที่ได้รู้จัก ซาเฟีย เทเลวาทีน"

เธอแนะนำชื่อตัวเองจอบเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน แต่เมื่อได้ยินชื่อเธอสีหน้าอีกฝ่ายกลับดูแปลๆเหมือนเอะใจอะไรบางอย่างเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น

"เธอจะเข้าสายไหนเหรอซาเฟีย แบบ...ที่เธอตั้งใจจะมาสอบน่ะ"ซาเฟียถึงกับมุ่นคิ้วกับคำถาม

ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีสายอะไรบ้าง!

"เอ่อ...ไม่รุ้สิ ยังไม่ได้คิดน่ะ"

เลนาลีนเลิกคิ้วเป็นเชิงแปลกใจ

"ฉันน่ะอยากเข้าสาย ซีเนียซ่าไม่ก็เวนซี่ แต่ซีเนียซ่าเนี่ดุท่าจะไม่ค่อยมีหัวงเพราะมันทั้งอยากแถมสูงสุด สงสัยคงต้องเวนซี่แล้วล่ะมั้ง"

ซีเนียซ่า...เวนซี่...

มันคือสายบ้าอะไร!

สำหรับคนอย่างเธอแลล้วล่ะก็ สิ่งที่รับรู้มาก็แค่เพียงว่าให้ให้มาที่นี่ นอกนั้นรายระเอียดอะไรบ้างเธอไม่รู้เลยสักนิด แต่ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งนึกฉุน

หน็อย!ไอ้แก่เวเลส กลับไปจะเล่นให้ปวดหัวแน่!!!

คำคาดโทษพาดพิงไปยังบุคคลที่ตนเองนึกอยากจะบมาหักกระดูกเสียให้หายโมโห แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉยไม่มีอาการแสดงออกถึงความคิด

สายตาเอหันไปจ้องยังเวทีซึ่งมีประตูกรอบทองว่างเปล่ามองเห็นด้านหลัง กรอบทองลายสลักสวยซึ่งเธอแน่ใจว่ามันคงไม่มีไว้แค่โชว์เป็นแน่

"เอ่อ ประตูนั่นใช้ทำอะไรเหรอ เลนาลีน"เธอหันไปถามเพื่อนใหม่ที่เธอพอจะคาดเดานิสัยได้ว่าต้องเป็นพวกคลั่งการเรียนแน่ๆ

"เรียกเลนาเถอะ นั่นน่ะคือ เกทชนิดหนึ่ง ในที่นี้จะใช้ไปสู่แบบทดสอบเข้าที่นี่ เห็นเค้าบอกว่ามีเยอะและโอกาสจะได้เหมือนกันแล้วเจอกันน่ะน้อยมาก ด่านของอัลคาเซียนี่น่ะ มีอะไรสนุกๆเยอะ"

มีอะไรสนุกๆเยอะ

เพื่อนใหม่ของเธอคงมั่นใจในฝีมือน่าดู

ซาเฟียยิ้มกับคำตอบก่อนจะมุ่นคิ้วเมื่อความรู้สึกตะหงิดๆตั้งแต่ที่เข้ามาชวนให้หัวปวดตุบๆ กระแสสายตาจากรอบด้านพุ่งมาทางเธอและเลนาลีนไม่รู้ว่าใครจ้องใครกันแน่ แต่สิ่งเดียวที่เธอมั่นใจเมื่อจับกระแสเบาบางจากด้านหลัง การจ้องมองที่ไม่เหมือนใครทำให้เธอต้องรีบหันไปดู

ดวงเนตรสีเขียวสบกับเจ้าของดวงเนตรสีดำสนิท ซึ่งนั่งไขว่ห้างกอดอกตีมาดขรึมแนวคุณชาย กระแสการจ้องมองมาที่เธอและคนๆนี้มีเยอะแต่เธอกลับไม่สนเพราะดวงเนตรที่เธอสบอยู่นั้นมันทำให้เธอไม่สามารถเลื่อนละสายตาได้

ใบหน้าหล่อเหลาเจ้าของดวงเนตรสงบสีดำสนิท เรือนผมสีน้ำเงินตัดสั้นตามสมัยเสริมความหล่อเหลาจนเธอยังได้ยินเสียงแอบกรี๊ดเล็กๆจากผู้หญิงรอบด้าน ดวงเนตรสีดำสนิทจนดูเฉยชาแต่เพียงชั่วแวบเดียวที่มันไหววูบพร้อมแววตาที่ต่างออกไปจนเธอเดาอารมณ์และความคิดไม่ออก ซึ่งซาเฟียยังไม่แน่ใจเลยว่าเธอคิดไปเองรึเปล่า

แล้วเราจะไปจ้องตาอะไรกับเขานักเนี่ย

ความคิดที่แล่นเข้ามาก่อนจะเป็นฝ่ายถอนสายตาออกแล้วหันไปนั่งมองไปเบื้องหน้าตามเดิมแม้จะมีสายตาคู่นั้นจ้องอยู่เช่นเดิมก็ตาม

"เป็นอะไรไปเชส นั่งนิ่งเงียบตั้งแต่มาแล้วนะ แม้ปกตินายจะเงียบอยู่แล้วก็เถอะ"เสียงกระเซ้าจากเพื่อนหนุ่มข้างกายที่เชสต้องหันไปมองอย่างเอือมๆ

"เปล่านี่"คำบอกปัดที่เพื่อนหนุ่มข้างๆเลิกคิ้ว ก่อนจะหันไปมองเป้าหมายการจ้องด้วยดวงเนตรสีฟ้าใสของตนเองไปมองในทิศทางเดิมที่เพื่อนมองไว้ แม้จะรู้ว่ามองใครแต่ขอทำเป็นไม่พูดไม่เห็นดีกว่า

มือเสยเรือนผมสีน้ำตาลที่ปรกหน้าอยู่ขึ้นก่อนจะพูดน้ำเสียงยั่วเย้าน้อยๆ

"พูดซะเย็นชาเชียว จะคอยดูว่าเปล่าของนายน่ะเป็นยังไง"

~*~*~*~*~*~*~*~*~

"ซาเฟียๆ เธอหลับเหรอ นั่งนิ่งเชียว"

"เปล่าหรอกเลนา เธอมีอะไรเหรอ"

ซาเฟียหันไปมองเพื่อนสาวที่เริ่มมีท่าทีระริกระรี้ปนตื่นเต้น

"โธ่!ก็อีกเดี๋ยวเราจะได้เห็นจอมเวทย์อัจฉริยะแห่งยุคแล้วนี่ คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ อายุ21แต่ได้เป็นถึงตำแหน่งสูงสุดของสมาคมเวทย์ภาคพื้นอัลเคซ่า"

ซาเฟียเลิกคิ้วก่อนจะเบือนไปมองเวทีที่บัดนี้เริ่มมีผู้คนในชุดเครื่องแบบจอมเวทย์สีขาวเดินทยอยขึ้นมาบนเวที บางคนก็เป็นหญิงสาว ชายหนุ่ม แต่บางคนก็เป็นคนแก่อายุมากที่เธอนึกในใจว่า อายุปูนนี้แล้วยังมาเป็นอาจารย์ ไม่ห่วงสังขารตนเองบ้างรึไง

เสียงพูดคุยเริ่มซาลงทีละน้อยก่อนจะเงียบหายไปในที่สุด พร้อมกับร่างของใครบางคนที่เดินก้าวขึ้นเวทีซึ่งทำให้คนบนเวทีทั้งหมดโค้งให้แบบไม่สนอายุอย่างนอบน้อม

"คนนั้นไงๆ โห!หล่อเป็นบ้าเลย"

คำพูดของตาแก่นั่นพุ่งปรี๊ดเข้ามาในหัว

แปลกใจมาก!!!

มือถูกยกขึ้นกุมขมับ เมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลที่เพื่อนข้างๆกำลังบ้าและคนที่ไอ้แก่นั่นว่าว่ามันเป็นอัจฉริยะ

เด็กหนุ่มวัย21 เดินขึ้นมาบนเวที ท่ามกลางเสียงกรี๊ดกร๊าดของบรรดาสาวๆในห้อง หนึ่งในนั้นคือเพื่อนข้างๆเธอที่ตอนนี้กำลังเต้นระริก

"หล่อสุดๆเลยซาเฟีย เธอว่ามั้ย กรี๊ดดดดดดด!!!"

เด็กหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลเข้มแซมอ่อนที่ถูกปัดมาปรกตาเล็กน้อย ดวงเนตรสีฟ้าอมเขียวประหลาดราวสีน้ำทะเลที่ไม่ได้ลึกมาก ใบหน้าคมคายหล่อเหลาพร้อมร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีขาว

"คนอะไร เก่งก็เก่ง หล่อก็หล่อ เธอว่ามั้ยซาเฟีย"เลนาที่ตอนนี้เริ่มมีอาการกระดี๊กระด๊าเต็มที่ทำให้ซาเฟียได้แต่ตีหน้าแหย

ไม่เลยสักนิด!!!

หน้าเริ่มซีดลงเรื่อยๆตั้งแต่เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ลีนาคลั่งไคล้นั่น ซึ่งเธอเลือกทีจะสนใจเพื่อนมากกว่าสนใจเวที

"ศาสตราจารย์ เวลลีฟ เทเลวาทีน หัวหน้าสมาคมเวทย์แห่งอัลเคซ่า"คำประกาศจากอาจารย์คนหนึ่งที่ทำเอาลีนาหันมามองเธอควั่บซึ่งเธอก็แต่ส่งยิ้มให้แล้วเบือนหน้าหนีตัดคำถามที่เธอคาดว่าเลนาคงจะถามเธอแน่ๆ

ศาสตราจารย์คนเก่งหน้าหล่อยิ้มแจกน้อยๆก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ครับ ก่อนอื่นก็ขอยินดีต้อนรับเหล่านักเวทย์รุ่นเยาว์ เราก็ขอเริ่มอธิบายการเข้าสอบที่หลายๆคนคงรู้อยู่แล้ว ปีนี้ยิ่งเป็นพิเศษเนื่องจากปีก่อนๆเรามีแต่ปฏิบัติ ใครได้เกณฑ์ดี สายที่อยู่ก็จะยิ่งสูง"คำพูดจากเวลลีฟที่คนทั้งห้องเงียบนิ่งฟัง

"คราวนี้เราจะมีการทดสอบเล็กน้อยๆแฝงและจะลดการทดสอบการใช้กำลังให้ง่ายขึ้น คนที่ผ่านแล้วหวังจะเข้าสายซีเนียซ่าหรือพวกเอลซีว่าคงต้องพยายามกันหน่อยนะ"

เสียงฮือฮาของเหล่านักเรียนพร้อมเสียงพูดคุยเล็กน้อยที่ฮือขึ้นแล้วเงียบลงอีกครั้งเมื่อเวลลีฟเอ่ยขึ้น

"ไม่เป็นการเสียเวลา เราจะสุ่มเรียกชื่อจากใบรายชื่อนี่เพื่อให้ทุดกคนไม่ว่าจะเลขที่แรกหรือสุดท้ายมีสิทธิ์เท่าเทียมกัน"ปึกกระดาษแผ่นถูกยื่นเข้าในมือเวลลีฟเจ้าตัวค่อยๆเปิดแผ่นกระดาษไปสองสามแผ่นแล้วขานชื่อ

"เลขที่ 00329 วินร่า เทนอร์ฟ เชิญได้เลย"เด็กสาวที่นั่งอยู่โสนแถวหน้าลุกขึ้นยืนท่ามกลางเสียงฮือฮาของเหล่าคนในหอประชุม ท่าทีประหม่าปนตื่นเต้นเมื่อเดินขึ้นเวที เมื่อเด็กสาวก้าวผ่านเกทนั้น แสงสว่างสีขาวก็จ้าขึ้นก่อนจะจางหายไปพร้อมร่างเด็กสาวคนเดิมที่หายไปแล้ว

"คนต่อไป..."

มือเปิดแผ่นกระดาษข้ามไปสิบกว่าหน้าก่อนจะขยับยิ้มน้อยแล้วเอ่ยชื่อที่สร้างเสียงฮือฮาสนั่นห้อง

"เชส โคเซเรียร์ เลขที่03455"

ร่างเด็กหนุ่มมาดขรึมหล่อเหลาด้านหลังเธอยืนขึ้น ทำให้ซาเฟียมุ่นคิ้วคนที่จ้องเธอด้วยสายตาที่แปลกออกไปนั่นเป็นถึงคนของโคเซเรียร์

"คนตระกูลใหญ่นี่นา เธอเองก็พอกันเลยนะซาเฟีย"

เลนาเอ่ยขึ้นทำให้ซาเฟียยักไหล่พร้อมยิ้มน้อยๆโดยที่สายตามองบุรุษร่างขรึมที่สร้างเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆได้อีกราย ร่างนิ่งเดินผ่านเกทไปไม่มีมาทประหม่าใดๆนอกจากความนิ่งสงบ

แสงสว่างจ้าขึ้นก่อนจะหายไปเมื่อร่างเด็กหนุ่มคนเดิมหาย

"เอาล่ะ ต่อไป...02454 เลนาลีน คอร์สเม"เลนาถึงกับสะดุ้งเฮือก อาการสั่นด้วยความตื่นเต้นที่เพื่อคนข้างๆอย่างเธอรู้สึกได้ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปด้วยความที่ค่อนข้างประหม่า

ซาเฟียฉวยมือที่กำแน่นของเพื่อนที่กำลังเดินผ่านไว้ชั่วครู่ก่อนจะบีบครั้งหนึ่งแล้วปล่อยพลางพูดคำพูดให้กำลังใจน้อยๆ

"เธอต้องทำได้ดีแน่ๆ พยายามเข้านะ"

ร่างของเลนาหายเข้าไปในเกท เสลลีฟก็หันมาสนใจกระดาษรายชือแผ่นเดิม สายตากรอกอ่านพร้อมมือที่จับแผ่นกระดาษหมายเปลี่ยนแผ่น

กึก!

อาการชะงักที่บรรดาอาจารย์และใครหลายคนรู้สึกได้ ดวงเนตรเบิกกงว้างอย่างปรพหลาดใจสายตากรอกอ่านอะไรบางอย่างซ้ำไปซ้ำมาอีกครั้งก่อนที่ปากจะขยับเอ่ยชื่อ

"หมายเลข02455 ซาเฟีย เทเลวาทีน"

แซ่ด...

เสียงพูดคุยลั่นห้องอีกครั้งหากแต่คนถูกเรียกชื่อกลับตีสีหน้าเจื่อนทันทีก่อนจะลุกขึ้นยืนท่ามกลางสายตาที่พุ่งมาหาเป็นตาเดียว

ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านมีเสียงซุบซิบมากมายเข้าโสตประสาทหูซึ่งส่วนมาก็จะออกมาคล้ายๆกัน

"เหลือเชื่อเลย รุ่นเรามีคนดังสองคนแล้วนะ"

"โห สวยก็สวยแถมยังมาจากตระกูลนั่นอีก ยอดจริงๆเลย"

แม้แต่อาจารย์บนเวทียังแอบกระซิบกันซึ่งเธอไม่คิดจะฟัง ฝีเท้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่มีนามสกุลเดียวกัน

ดวงเนตรสองคู่ประสานหากแต่ดวงเนตรสีน้ำทะเลนั่นกลับอารมณ์ดีผิดกับดวงเนตรสีเขียวที่มีกระแสหงุดหงิดเด่นชัด เธอโค้งตัวให้ความเคารพเล็กน้อยซึ่งอีกฝ่ายพยักหน้าก่อนจะรั้งร่างเพรียวนั้นเข้าสู่ออบกอด

เสียงกระซิบพึมพำที่ได้ยินเพียงสองคนดังขึ้น

"ดีใจจริงที่ได้เจอเรา ไม่น่าเชื่อว่าเราก็มากับเค้าด้วยนะซาเฟีย"คำพูดที่มีกระแสอ่อนโยนซึ่งเธอสัมผัสได้ทำเอาหน่วยตาร้อนผ่าวแต่น้ำเสียงที่พูดออกมากลับราบเรียบ

"ก็เห็นแล้วนี่"ดันร่างตัวเองให้หลุดจากอ้อมกอดนั้นก่อนจะสบกับดวงเนตรที่ตอนนี้แปรเป็นอ่อนโยนส่งมาให้เธอที่สามารถเห็นมันได้เพียงคนเดียว

"หายตัวไปตั้งหลายปี คนที่บ้านเค้าเป็นห่วงมากรู้มั้ย ทดสอบเสร็จเมื่อไหร่คงได้คุยกันยาวแน่"ซาเฟียได้แต่ชักสีหน้าหงุดหงิดแต่เมื่อสายตาที่จ้องมายังอ่อนโยนรคนเป็นห่วงทำให้เธอถอนหายใจแล้วยิ้มให้อีกฝ่าย

รอยยิ้มที่มีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้นที่จะได้เห็น...

เด็กสาวหายไปในเกททิ้งให้เวลลีฟมองตามก่อนจะถอนหายใจเฮือกแล้วหันไปประกาศรายชื่อต่อ บรรดาอาจารย์ที่ยังคงนึกถึงเด็กสาวคนเดิมที่คราวนี้ได้ก้าวเข้ามายังที่ที่นี้เช่นเดียวกับคนอื่นๆ

...ซาเฟีย เทเลวาทีน...

คราวนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้างนะ

~*~*~*~*~*~*~*~*จบบทที่1*~*~*~*~*~*~*~*~*~